Etiket: Esma Kocakoç Ocak Yazıları
İnsan, hangi kalabalığın içine girerse girsin yalnızdır. Bunun farkında olanlar kendine sığınır. Kendi kapısını içeriden kapatıp o sessizliğin tadını çıkarır. Dışarıdan bakınca yalnız, sessiz ya da yabani olduğunu düşündüğümüz kişiler de belki kapıyı içeriden kilitlemişlerdir. Dışarıdakiler içeride yalnız olduğunuzu düşünür; oysa içeride tek başınıza değilsinizdir. İçeride huzur, dinginlik ve siz...
Çok şükür ki hayatımın hiçbir kesiminde türbeci olmadım. İnsanın aracıya ihtiyaç duymasını bir noktaya kadar anlayabiliyorum ama bunu denli abartmak, bu kadar batıla tapmak inanılır gibi değil. Ülkemizin her yeri türbe dolu; bu yüzden türbe inancının bu kadar yaygın olmasını anlıyorum ama oradakinin sadece bir mezar olduğu unutuluyor. Sorsan her...
İmam caminin yardım parasını çalıp kumarda yemiş, yakalanınca da “ŞEYTANA UYDUM!” demiş. Estağfurullah hocam, şeytan sana uymuştur! İnsanlar sürekli bir takım haltlar yiyip duruyor ve bahanesi hep aynı: “ŞEYTANA UYDUM.” Hırsızlar, aldatanlar, dolandıranlar, adam öldürenler… Hatta tecavüzcüler, sapıklar bile aynı cümleyi kuruyor: “ŞEYTANA UYDUM.” Ne şeytanmış arkadaş! Bir kişi de...
Eskiler, “İyilik yap, denize at; balık bilmezse Halik bilir” dermiş. Ama tabi eskiler öyle demiş, eskiler eskide kalmış; yeni bir deyiş var artık: İyilik yap, foto paylaş; sonuçta kimse görmüyorsa yapılmamış demektir. Devir değişti, ekranlar büyüdü, niyetler 15 saniyelik karelere sığdırıldı. Artık iyilik denize değil, sosyal medyanın “keşfet” algoritmasına bırakılıyor....
“Eski bayramlar şöyleydi, böyleydi; buralar hep dutluktu” gibi klasik şiirleri okumayacağım size. Sonuçta ben de o kadar eski sayılmam zaten. Ama çocukluğumun bayramlarını hatırlıyorum… En sevdiğim kısmı; anne tarafını ziyaret ettiğimiz, o kısıtlı zamanda herkese yetişip el öpmeye çalıştığımız o iki-üç gündü. Oraları bugün hâlâ çok severim; ama biliyorsunuz zaman...
Büyük şehrin gürültüsünden ve bunaltıcı kalabalığından kurtulup küçük şehre yerleşme hayali çoğumuzda vardır. Fakat bu hayal gerçek olduğunda işlerin düşündüğümüz gibi olmadığını fark ederiz; hesaplarımızda olmayan bir şey vardır: “Fısıltı Gazetesi.” Küçük şehirde mahalle hayatı aslında bir çeşit açık cezaevidir. Kim geldi, kim gitti, elindeki poşette ne vardı, o saksının...
