“Eski bayramlar şöyleydi, böyleydi; buralar hep dutluktu” gibi klasik şiirleri okumayacağım size. Sonuçta ben de o kadar eski sayılmam zaten. Ama çocukluğumun bayramlarını hatırlıyorum…
En sevdiğim kısmı; anne tarafını ziyaret ettiğimiz, o kısıtlı zamanda herkese yetişip el öpmeye çalıştığımız o iki-üç gündü. Oraları bugün hâlâ çok severim; ama biliyorsunuz zaman geçiyor ve insan maalesef ölümsüz değil. Gidenlerin yeri dolmasa da hatıraları o günlerde saklı kalıyor.
Şimdilerde ise bayramın rengi biraz değişti. Artık mesele sadece o eski ziyaretler değil… Bugünün meselesi; toplu mesajlar ve içinden kuş vesaire çıkan güllü resimler. Artık yeni geleneklerimiz var ve hayat ne kadar değişirse değişsin, bu gelenekler yaşamlarımızda garip ama vazgeçilmez bir yer almaya devam ediyor.
Gardınızı alın ve hazır olun millet; çünkü önümüzdeki hafta resmi olarak “dedikodu sezonu” açılıyor! Büyüklerimizin vazgeçilmez güllü resimleri, toplu mesajlarımız, yeni gelinlerimiz ve en sevdiğimiz kuzenlerimiz de hazırsa; şimdiden iyi bayramlar!
