Bugünlerde kulağıma gelen sıkça duyduğum bir söz var: “Gençlik Nereye Gidiyor? Sanki gençlik tek başına bir yola çıkmış, gidecek bir yön bulamamış gibi. Ancak bu sorunun arkasında büyük bir eksiklik yatıyor.
Gençlik nereye gidiyor diye şikayet edenler, bir an durup gençlerin elinden tutmayı onlara rehberlik etmeyi ne kadar denemiş? Asıl sorun gençlerin gittiği yol mu , yoksa onlara gösterilen yolların azlığı mı?
Gelecek, gençlerle şekillendirilir. Ancak bugün gençlerin dünyası sanki onların dünyasıymış gibi gösteriliyor. Bana kalırsa hiç bir gence ele uzatmayan hatta onların arkasından kuyu kazarmışçasına gençleri çıkmaza iten insanlar bi sussun!
Oysaki her birey, her bir kuşak, gençlerin geleceğe adım atarken nasıl bir destek aldığından sorumlu değil midir? Onlardan başarı bekliyoruz, vizyon bekliyoruz, ama onlara o başarı ve vizyon için gerekli altyapı sunuyor muyuz?
Teknoloji çağında yaşayan geleceğin büyükleri , her ne kadar bilgiye hızlı erişse de, rehberlik ve doğru yönlendirme eksikliğini derinden hissediyorlar.Yetişkinler ise tecrübelerini paylaşmak yerine eleştirmek ile yetindiğinde, gençler kendilerini yalnız bir yolculukta buluyorlar.”Bu gençlik nereye gidiyor.?” sorusu, aslında büyüklerin gençlere yetersiz rehberliğin bir yansıması değil midir?
Eleştirmek kolaydır; ancak gençlerin yanında olup onlara yol göstermek emek ister. Bu emeği vermek yerine sadece “Nereye gidiyor bu gençler. Bizim zamanımızda böylemiydi ” demek sorumluluğu gençlerin omuzlarına bırakmak demektir.
Ha bi de şunu dile getireyim , Her yeni başarı ya da girişim ortaya çıktığında, hemen bir eleştiri zinciri başlatan her şeyi bildiğini kendine vazife edinen bir kesim de var : “Bu da iş mi şimdi?” ya da “Eskiden işler böyle yapılmazdı.”. Evet, eskiye özlem duymak, bazı şeyleri takdir edememek toplumumuzda sıkça rastlanan bir durum. Ancak özellikle gençlerin yaratıcı çabaları ya da yenilikçi fikirleri söz konusu olduğunda, bu bakış açısı bir hayli problemli hale geliyor. Ne yazık ki, içinde yaşadığımız toplumda, başkasının emeğini küçümsemek, yeniye sırt dönmek ve sırf alışılmadık olduğu için yapılanı küçümsemek, bir refleks haline gelmiş durumda.
Unutulmamalıdır ki, gençlik bir arayış içindedir. Ve o arayışta doğru eller onları tutmazsa, yönlerini bulmaları daha zor olacaktır. Kısacası, gençlik nereye gidiyor diye sormak yerine, gençlerin elinden nasıl tutarız, onları nasıl destekleriz sorularına odaklanmalıyız. Şimdi soruyorum büyüklerime “Gençliğe Destek mi Olmalıyız, Yoksa Köstek mi?”
