Malum, uzun süredir üzerimde emeği olan(!) bir sağlık problemi ile mücadele ederken çok şükür hayatımda yeni bir sayfa açıyor ve Allah’ın izniyle daha sağlıklı bir yolda serüvenime devam ediyorum.
Hani yazardık ya ilkokulda hatıra defterlerimize; “Kalbin kadar temiz sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim” yazardık ya. Sanırım oradaki temiz kalp benimki artık. Ordu Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin başarılı hekimlerine emanet ettik kalbimizi ve yine başarılı bir ameliyatın ardından istirahatimizin ikinci ayını da tamamlamak üzereyiz.
Ben Kaliteyim…
İstirahatimin ikinci ayını tamamlarken, bu zorunlu ev hapsinin bana kazandırdığı en büyük farkındalığı da sizinle paylaşmak istiyorum.
Malumunuz bir süredir bu vesile ile evden çıkamıyorum. Dört duvar arasında geçen günlerin tek eğlencesi gündüz kuşağı programları. Müge Anlı ile Tatlı Sert, Esra Erol’da ve benzerleri, biliyorsunuz işte…
İnsan canı sıkıldıkça, kendini işe yaramaz ya da eksik hissettikçe ya da ne bileyim “Salağım ben” diye düşündüğü günlerde bu programları açıp izlemesi, aslında şifa niyetine bir eylem olabilir. İnsan kendi hayatındaki ufak tefek günlük dertleri unutuyor. Bizimkiler de dert mi?
Ekrana bakıp kendi kendine diyorsun ki: “Tamam, benim hayatım dört dörtlük değil belki ama en azından bir standardım var, belli bir zekâ seviyesinin üzerindeyim.”
Bir düşün, toplumun azımsanmayacak bir kesimiyle arandaki en büyük fark, sadece temel mantık yürütebilmek. Yani en azından “Ben Şahmeran’ım, beni yılanlar koruyor” diyene inanmıyorsun ya da varını yoğunu, bütün birikimini bir üfürükçüye, “Muska yazacağım, seni hoca efendiye okutacağım” diyen dolandırıcıya vermiyorsun ya da ne bileyim kapına gelip “Ben Hızır’ım” diyene bütün takılarını vermiyorsun. Tamam, biz de bazen kanıyoruz ama biz sadece insanların arkadaşımız, dostumuz olduğuna inanıyoruz; Mehdi olduklarına değil.
Yayını izlerken insan kendi zekâsına hafiften bir saygı duymaya başlıyor. Toplumun genel ortalamasına baktığında, “En azından ben bu kadarını yapmıyorum” diyerek kendi akıl sağlığına şükrediyorsun. Kendi çapında bir özgüven dopingi yani. “Ben kaliteyim” diyorsun kendine. En azından pamuk ipliği gibi kopma noktasında değiliz. Baksanıza TV ekranlarındaki o insanlarımızın haline. Rabbim düşürmesin ama hayatın ne getireceği de belli değil.
Bazen insana kendine ilham veren şeyler başarılarda değil; etraftakilerin cahilliğine bakıp “Benim de bir mantık yürütme becerim, bir zekâ seviyem var” diyebilmektir.
İyileşme günlüklerimden, gündüz kuşağı terapilerimden şimdilik bu kadar. Sağlıcakla kalın.