Yakın zamanda geçirdiğim açık kalp ameliyatı sonrası insanların ne kadar gaddar ve umursamaz olabileceğini tekrar fark ettim.
Normalde 10 dakika iş yerinde durmayan adamların dükkan başı bekleyecekleri tutar. Çalışanı can kurtarmak için hastaneye gitmek isteyince olay çıkaran patronlar… Kendi hastası düzelmeye başlayınca bağıştan vazgeçen ve son dakikaya kadar vazgeçtiğini bile söylemeyenler de var.
Söz verip telefonu bile açmayanlar ve bütün gün balkonunda oturup kan vermek için sokağın karşısına geçemeyenler var.
Bilemiyorum, belki de serumlu kol resmi paylaşmadığım için ciddiye alınmamışımdır.
Bu arada eklemek isterim; bir daha bana “Ay hiç hasta görünmüyorsun” ya da “Sen gençsin, bir şey olmaz” diyen olursa, Osmanlı tokadı ve doz aşımında küfür onu bekliyor olacak.
Arkadaşlar insan hayatı oyuncak değildir; gidip kendinize peluş ayı falan alın.
